- - - - - - - - - -
Er zijn er veel, onontdekte parels in de muziek. Het lijkt wel of ze, na ooit vol overgave gecomponeerd te zijn, verloren gingen voor de eeuwigheid. Gelukkig zijn er dirigenten als Hervé Niquet, die tussen de vele stapels onbekende of vergeten partituren op zoek gaan naar die parels, ze vanonder het stof halen en nieuw leven inblazen…

Hugo Wolf wordt samen met Gustav Mahler en Robert Schumann tot de grootmeesters van het romantische lied gerekend. Minder gekend, maar minstens even dramatisch en intens, is Wolf’s enige koorcyclus Sechs Geistliche Lieder. De gedichten van Joseph von Eichendorff die Wolf gebruikte, vertellen het verhaal van een man die in de stilte van de nacht zijn vertrouwen in zijn geloof en het leven herwint. Ook miskend – onterecht! – is het vocale repertoire van Max Reger. Deze Duitse romantische componist had de pech op hetzelfde moment te leven als zijn briljante collega’s Johannes Brahms en Gustav Mahler. Brahms’ spoor volgend, componeerde Reger in 1915 – een jaar voor zijn eigen dood – een niet-liturgische dodenmis, die hij opdroeg aan de Duitse soldaten die in WO I sneuvelden. De geschikte tekst voor dit eerbetoon vond hij bij de dichter Friedrich Hebbel, en een gedicht waarin de spreker zijn eigen ziel vraagt de doden niet te vergeten. Een aangrijpend Requiem Aeternam, dat de geliefde overledenen herdenkt tot in de eeuwigheid.