. . . . . . . . . .
Wie Franz Liszt zegt, denkt wellicht meteen aan de pianovirtuoos en bevlogen romantische componist, de fanaat die zich graag overgaf aan gewaagde harmonische wendingen en pianotechnische experimenten. Een minder gekende, maar daarom niet minder aanwezige kant van zijn persoonlijkheid is de diep religieuze Liszt.

Tussen 1861 en 1869 woonde en werkte hij in Rome, en legde zich bijna uitsluitend toe op het componeren van gewijde muziek – waaronder zijn Missa Choralis, een ingetogen werk gebaseerd op gregoriaanse thema’s. Liszt wilde hiermee terugkeren naar de essentie van de sacrale muziek, ontdaan van onnodige franjes en overdreven romantiek. Diezelfde religieuze sfeer is ook terug te vinden in zijn latere pianowerken en –transcripties. Het was in die periode gebruikelijk om bekende werken van grote componisten – denk aan opera-aria’s van Wagner, symfonieën van Beethoven of liederen van Schubert – over te brengen naar de piano, zodat het bredere publiek ze ook kon leren kennen.

In “L’Abbé Liszt” ontdekken we beide kanten van deze unieke componist: van zijn acrobatieën op de piano tot de ingetogen, mystieke gezangen.