Verdi: Requiem

Verdi’s Requiem staat op eenzame hoogte met dat van Mozart: geschreven door een genie (aldus Johannes Brahms), overweldigend groots en toch verrassend intiem, met het hele scala aan menselijke gevoelens dat de revue passeert. 

Giuseppe Verdi was zijn leven lang agnost, zonder met religie te spotten of het af te keuren: “Geloof hebben is goed, maar niet op geloof vertrouwen is beter.” Toch creëerde net deze man een van de meest bekende religieuze werken, een huzarenstukje dat begon bij de dood van de grote Italiaanse dichter Alessandro Manzoni. Verdi aanbad de schrijver, die net als hijzelf de idealen van menselijkheid en rechtvaardigheid hoog in het vaandel had gedragen. Deze man verdiende een eerbetoon. En dat eerbetoon werd het Requiem. 

Het Requiem is de grootste opera die Verdi nooit schreef, de meest dramatische gewijde muziek ooit gecomponeerd. Van het Dies Irae, dat onheilspellend neerdondert, tot het pijnlijk mooie Requiem Aeternam: de omvang en reikwijdte zijn immens, de emotionele expressie adembenemend breed. En ondanks de liturgische opzet wist Verdi de twee grote thema’s van elk requiem — angst en hoop — tastbaar en toegankelijk te maken, voor gelovigen en niet-gelovigen.