toelichting: Eternity in an Hour

To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour

uit Auguries of Innocence, William Blake (1757-1827)

Kan je het geluid van de eeuwigheid vastleggen? En hoe zou dat dan kunnen klinken? Die vragen hielden de Amerikaanse componist en dirigent Eric Whitacre (1970) bezig voor zijn laatste compositie, Eternity in an hour. De aanleiding was een compositieopdracht van de BBC Singers: zij vroegen de componist een werk te schrijven om hun 100e verjaardag te markeren. Om dat tijdsgewricht te proberen vatten, ging Whitacre op zoek naar een tekst die de tijd overstijgt, als een tegengewicht voor de jachtigheid van ons bestaan. Hij kwam terecht bij Auguries of Innocence van de Engelse kunstenaar William Blake, een gedicht dat hem al sinds zijn tienerjaren bezighoudt: ‘Tijd lijkt de dag van vandaag versnipperd te worden tot bijna nietige momenten; tot een TikTok-achtige werkelijkheid. Mijn idee was dan ook om een uur muziek te maken op basis van de vier openingsregels; om precies te doen wat Blake ons dwingt te doen en op zoek te gaan naar die eeuwigheid, in één uur tijd.’