Net zoals Shakespeare met contrasten speelde, zo creëren de componisten in dit programma een gelaagde wereld van gefluisterd verlangen en emotionele kwetsbaarheid. Enkele iconische sonnetten en liedteksten vormen een rode draad op de broze grens tussen realiteit en illusie.

Die grens wordt meteen tastbaar dankzij het dromerige Sleep van Eric Whitacre. Meer dan vier eeuwen scheiden James MacMillan van Thomas Tallis, en toch klinken O Radiant Dawn en O Nata Lux in eenzelfde verstilde gloed. Judith Bingham herwerkt een van de pijlers van het 19de-eeuwse Engelse kathedraalrepertoire naar “iets als een liefdeslied", en dan klinkt Shakespeare zelf: in enkele sonnetten vol tederheid en tijdloosheid — Shall I compare thee to a summer’s day? — en in de magische muziek rond Ariel uit The Tempest. Met klassiekers als The Blue Bird van Stanford en Lux Aeterna van Elgar eindigt dit programma vol weemoed en romantiek.